huppelen op wolken Frederic Zumbiehl

huppelen op wolken Frederic ZumbiehlIn Huppelen op wolken laat Heleen Verberg haar taal opstijgen uit het aardse rumoer niet om te ontsnappen, maar om het bestaan van bovenaf, luchtiger te bezien. De gedichten dartelen tussen ironie en ernst, tussen nuchter inzicht en kinderlijke verwondering. Hier wordt het lichte niet ontkend of verheerlijkt, maar onderzocht: als fenomeen, als houding, als verweer tegen zwaartekracht tegen het sloffen door een schemerig labyrint. In een wereld die

’ – **** de Volkskrant over Het einde van de antibiotica

begrijpt ze dat het een kwestie van tijd is tot de hartverscheurende waarheid uit haar verleden wordt onthuld

Haar reflectie op vrouwbeeld

archiefstukken en ontmoetingen met mensen uit Hergés directe omgeving onthult Peeters hoe de illustrator zich ontwikkelde van beginnend tekenaar tot het hoofd van een succesvolle studio

instelling

een lieve duif

herkenbaarheid en houvast

De verhalen van Ruby en Eleanor komen op een onverwachte manier samen

Elk nieuw spoor loopt dood

Nergens komt de vindingrijkheid van vogels zo mooi tot uiting als in de bouw van hun nesten

Jakobs eerlijkheid en kwetsbaarheid herken ik van de gesprekken die we jaren geleden hebben gehad

en hadden ze wel de juiste te pakken